தமிழ் மாதமான ‘ஆடி’யின் 18-ஆம் நாள் தமிழர்களின் உள்ளங்களில் ஒரு தனித்துவமான மகிழ்ச்சியை நிறைக்கிறது. விவசாயத்திற்கு உயிர் கொடுக்கும் நீருக்கு நன்றி செலுத்தவும், புதிதாக வரும் நீரை வரவேற்கவும், செழிப்பான விளைச்சலை வேண்டவும், காவிரித் தாயை வழிபடவும் கொண்டாடப்படும் பாரம்பரியத் திருவிழாவே ‘ஆடிப் பெருக்கு’ ஆகும்.
ஆனால், இந்த ஆண்டு ஆடிப் பெருக்கு வந்துள்ள நிலையில், காவிரியின் பல பகுதிகளில் கண்ணுக்குத் தெரிவது நீரோட்டம் அல்ல; வறண்ட மணல் பரப்புகளே. கரைபுரண்டு ஓட வேண்டிய அந்த நதி, வெறிச்சோடிய ஒரு பாதையாக மாறியிருப்பதைப் பார்ப்பது மிகுந்த வேதனையளிக்கிறது.
விவசாயியின் ஏக்கம்… மக்களின் ஏமாற்றம்
“விதைக்க ஆடிப் பட்டம் தேடு” என்று நம் முன்னோர்கள் அறிவுறுத்தினர். ஆனால் இன்றோ, “ஆடிப் பட்டம் வந்தாயிற்று; ஆனால் நீர் எங்கே?” என்று வானத்தை ஏங்கிக் பார்க்கும் நிலையில் விவசாயி நிற்கிறார். விவசாயம் என்பது இன்று கிணறுகள், ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மற்றும் மழையை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் ஒரு போராட்டமாக மாறிவிட்டது.
அதேவேளையில், ஆடிப் பெருக்கன்று ஆற்றில் நீராடி வழிபடும் வழக்கம் பல இடங்களில் வெறும் நினைவாகிவிட்டது. சமூக ஊடகங்களில் வாழ்த்துகள் பரிமாறப்பட்டாலும், இவ்விழாவின் அடிப்படை சாராம்சமான “நீர் வரத்து” என்பது பலருக்கும் எட்டாக்கனியாகிவிட்டது.
அண்டை மாநிலத்தை மட்டுமே நாம் குறை கூற வேண்டுமா?
காவிரி நீர் பகிர்வு என்பது உரிமைகள் சார்ந்த ஒரு விவகாரம். இது தொடர்பான சட்டப் போராட்டங்களும் அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகளும் தொடர வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.
இருப்பினும், ஒரு முக்கியமான கேள்விக்கு விடை காண வேண்டிய தருணம் இது: ஒரு காலத்தில் இங்கு இருந்த ஆயிரக்கணக்கான ஏரிகள், குளங்கள், ஓடைகள் மற்றும் நீர் வழித்தடங்களை நாம் எவ்வளவு சிறப்பாகப் பாதுகாத்திருக்கிறோம்?
ஒரு கிராமத்தின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த ஏரிகள் இன்று குடியிருப்புப் பகுதிகளாக மாறிவிட்டன. கட்டிடங்கள் கட்டுவதற்காகக் குளங்கள் மூடப்பட்டுவிட்டன. ஓடைகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு சாலைகளாகவும் வணிக வளாகங்களாகவும் மாற்றப்பட்டுவிட்டன.
பல இடங்களில் ‘ஏரி’ என்பது வெறும் ‘ஏரியா’வாக (நகர்ப்புற நிலப்பகுதியாக) மாறிவிட்டது என்பது கசப்பான உண்மை. இயற்கையின் எச்சரிக்கை: நீர்நிலைகளை ஆக்கிரமிப்பது இயற்கையுடனான சமரசம் அல்ல; அது எதிர்காலத்திற்குச் செய்யப்படும் துரோகம். பருவமழைக் காலங்களில் குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்குள் வெள்ளம் புகுவதும், கோடைக்காலத்தில் நிலத்தடி நீர் வற்றிப்போவதும் இதன் நேரடி விளைவுகளே. நீருக்கான இடத்தை மனிதர்கள் ஆக்கிரமித்தால், ஒரு நாள் மனிதர்கள் ஆக்கிரமித்துள்ள இடத்தை நீர் மீண்டும் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ளும்.
அரசியலைக் கடந்து செயல்பட வேண்டிய தருணம்
நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பது என்பது ஏதேனும் ஒரு அரசியல் கட்சியின் தனிப்பட்ட பொறுப்பு மட்டுமல்ல; அது ஆளும் அரசு, எதிர்க்கட்சிகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மற்றும் பொதுமக்கள் என அனைவரும் இணைந்து ஆற்ற வேண்டிய கூட்டுப் பொறுப்பாகும்.
- ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் நீரோடைகளை அறிவியல் பூர்வமான முறைகளைப் பயன்படுத்தி அடையாளம் கண்டு மீட்க வேண்டும்.
- புதிய ஆக்கிரமிப்புகள் முழுமையாகத் தடுக்கப்பட வேண்டும்.
- மழைநீர் சேகரிப்பு மற்றும் நீர்நிலைகளைப் பராமரித்தல் ஆகியவை ஆண்டு முழுவதும் தொடரும் செயல்பாடுகளாக அமைய வேண்டும்.
- நீர் வழித்தடங்களை மீட்டெடுப்பது தொடர்பான சட்டங்கள் பாரபட்சமின்றி அமல்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஆடிப் பெருக்கு: பெயரளவில் மட்டுமல்ல… பெருகி ஓடும் நீருக்காகவும்!
ஆடிப் பெருக்கு என்பது வெறும் ஒரு பண்டிகை மட்டுமல்ல; அது நீர் மற்றும் இயற்கையை மதிக்கும் தமிழர்களின் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வாகும்.
காவிரி உள்ளிட்ட நீர்நிலைகள் புத்துயிர் பெற்று மீண்டும் பாய்ந்தோட வேண்டுமானால், நாம் நமது உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பதுடன் மட்டும் நின்றுவிடாமல், ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் நீரோடைகளையும் தீவிரமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
அப்போதுதான், எதிர்கால ஆடிப் பெருக்குக் கொண்டாட்டங்களின்போது, சமூக ஊடகங்களில் வாழ்த்துகளைப் பகிர்வதோடு மட்டுமல்லாமல், பெருகி ஓடும் நீரின் அழகை நாம் மீண்டும் உண்மையாகவே கொண்டாடும் ஒரு நாளைத் தமிழகம் காணும்.
